پندیاتآ

در این غم خانهٔ دنیا دل بی غم ندیدم من
گذشت عمر و از این گلزار گل شادی نچیدم من

به هر کوی و به هر وادی نشان از بی وفائیهاست
پی هر شادی دنیا سرابی بیش ندیدم من

جوانی را بسر کردم ندیدم خیر از این عالم
کنون که امده پیری خدا داند بریدم من